<< جز او سرابی بیش نیست >>

ز گرمی بی نصیب افتاده ام چون شمع خاموشی

ز دلها رفته ام چون یاد از خاطر فراموشی

منم با ناله دمسازی به مرغ شب هم آوازی

منم بی باده مدهوشی ز خون دل قدح نوشی

ز آرامم جدا از فتنه روی دلارامی

سیه روزم چو شب در حسرت صبح بنا گوشی

بدان نالم ز ناکامی که تسکین می دهم دل را

به داغی از گل رویی به نیشی از لب نوشی

به دشواری توان دیدن وجود ناتوانم را

به تار پرنیان* مانم ز عشق پرنیان پوشی

به چشمت خیره گشتم کز دلت آگه شوم اما

چه رازی می توان خواند از نگاه سرد خاموشی

چه می پرسی رهی از داغ و درد سینه سوز من ؟

که روز و شب هم آغوش تبم با یاد آغوشی

                         <<  رهی معيری  >>

---------------------------------------------------

*پرنیان یعنی ابریشم ، حریر.