ای وای بر اسیری ، کز یاد رفته باشد

در دام مانده باشد ، صیاد رفته باشد

آه از دمی که تنها ، با داغ او چو لاله

در خون نشسته باشم ، چون باد رفته باشد

امشب صدای تیشه ، از بیستون نیامد

شاید به خواب شیرین ، فرهاد رفته باشد

خونش به تیغ حسرت ، یارب حلال بادا         

 صیدی که از کمندت ، آزاد رفته باشد

از آه دردناکی ، سازم خبر دلت را 

وقتی که کوه صبرم ، بر باد رفته باشد

رحم است بر اسیری ، کز گرد دام زلفت           

با صد امیدواری ، ناشاد رفته باشد

شادم که از رقیبان ، دامن کِشان گذشتی              

گو مشت خاک ما هم ، بر باد رفته باشد

پرشور از حزین است ، امروز کوه و صحرا      

 مجنون گذشته باشد ، فرهاد رفته باشد

                        < حزین لاهیجی >